Praca we Włoszech
Rząd Włoski podobnie do innych rządów krajów starej piętnastki miał lekkie obawy co do całkowitej liberalizacji rynku pracy przed napływem taniej siły roboczej z nowo przyjętych krajów. Najbardziej obawiano się napływu pracowników z krajów o niższym poziomie rozwoju niż miała aktuanie gospodarka Włoska , głównie: czech, Polski , Węgier, Słowenii , Sowacji , Łotwy oraz Estoni i Litwy. Jak powrzechnie wiadomo bezrobocie we Włoszech szczególnie tych południowych również nie należało do najniższych tak więc ewentualny transfer nowej siły robocej gotowej pracować za niższą stawkę byłby czynnikiem destabilizującym Włoską gospodarkę , szczególnie w tzw. krótkim terminiem. Jak mówi staropolskie przysłowie co się odwlecze to nie uciecze. Dwudziestego pierwszego lipca rynek pracy we Włoszech został całkowicie otwarty dla obcokrajowców. Życie pokazało że pracownicy spoza Włoch dosyć łatwo się adaptują we Włoszech. Duży wpływ na łatwość w adaptacji ma dosyć łatwy do opanowania język włoski , oraz dosyć przyjazne nastawienie Włochów do ludzi spoza tego kraju. Większość pracowników z Polski pracuje tam w rolnictwie.